Brexit σημαίνει διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

Η εργατική τάξη της Αγγλίας, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η μικροαστική τάξη, ψήφισαν υπέρ της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολύ καλά νέα!

Το γεγονός ότι επιστρατεύτηκαν για την αποτροπή ενός τέτοιου αποτελέσματος πολιτικοί ηγέτες (μέχρι και ο Ομπάμα πήρε θέση υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ), οικονομικοί, τραπεζικοί, συνδικαλιστικοί παράγοντες και διεθνώς αναγνωρισμένοι διανοούμενοι, έφερε τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα και δείχνει το μέγεθος της ήττας τους. Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός, χωρίς να έχουν αυτοτελή ισχυρή πολιτική εκπροσώπηση, διεκδίκησαν την έξοδο από την ΕΕ και ψήφισαν υπέρ αυτής της εξόδου. Μένει αυτό να γίνει πράξη.

Η υπερψήφιση του Brexit δεν ταυτίζεται με ξενοφοβίες, ρατσισμούς και εθνικισμούς, όπως προσπάθησαν να μας πείσουν οι οπαδοί της ΕΕ και κάποιοι αριστεροί Πόντιοι Πιλάτοι. Άλλωστε, τα χαρακτηριστικά αυτά καθόλου δεν λείπουν από την ίδια την ΕΕ. Τα εργατικά και λαϊκά στρώματα που ψήφισαν υπέρ της εξόδου από την ΕΕ ψήφισαν με γνώμονα τα δικαιώματά τους, έχοντας υπόψη τους ότι αυτά υπονομεύονται από την ΕΕ.

Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχαμε πιθανότατα και σε άλλες χώρες, αν οι κυβερνώντες τολμούσαν να θέσουν το ίδιο ερώτημα σε δημοψήφισμα. Αυτό αποδείχθηκε και στην Ελλάδα στο περσινό δημοψήφισμα στο οποίο η εργατική τάξη και ο λαός δέχθηκαν αφόρητη πίεση από τους ίδιους παράγοντες για να υπερψηφίσουν και να συναινέσουν στον αργό θάνατό τους, αλλά δεν υπέκυψαν. Ψήφισαν ΟΧΙ στα μνημόνια και στους εκβιασμούς και αμφισβήτησαν τις στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης αφού αυτή με τα κόμματά της, τα ΜΜΕ της και άλλους κρατικοδίαιτους σταυλιζόμενούς της, ταύτιζαν την υπερψήφιση του ΟΧΙ με την έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη.

Οι λαοί της Ευρώπης έχουν νιώσει στο πετσί τους τι εστί ΕΕ, κυρίως μετά την κατάρρευση του αντίπαλου δέους, όπου εξαλείφθηκαν πλήρως οι όποιες επιφυλάξεις υπήρχαν απέναντι στην καταπάτηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και συμφερόντων, και οι αντιθέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών οξύνθηκαν παραπέρα. Έχουν βιώσει την ισοπέδωση των κατακτημένων με αγώνες και αίμα εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων τους, τη συντριβή της κοινωνικής ασφάλισης, τη φορολεηλασία, την ανεργία, τη φτώχεια και τους πολέμους που η ΕΕ προκαλεί, υποδαυλίζει ή στηρίζει, για τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των τοκογλύφων, των μονοπωλίων. Έχουν βιώσει τη βία της εξουσίας, η οποία είναι ταυτισμένη με την αντιλαϊκή πολιτική και πηγάζει από την αναγκαιότητα να διατηρήσουν την εξουσία και τα προνόμια τους.

Η ΕΕ ήταν από την ίδρυσή της η Ευρώπη των μονοπωλίων, ήταν και είναι η ενωμένη δύναμη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου υπό την καθοδήγηση των πιο ισχυρών τμημάτων του. Αυτή η Ευρώπη είναι ενάντια στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών της Ευρώπης. Καμιά μεταρρύθμιση δεν πρόκειται να αλλάξει τον αντεργατικό, αντιλαϊκό, τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα. Η ίδρυση της ΕΕ δεν αποτέλεσε την πραγματοποίηση κάποιας «ολοκλήρωσης» η οποία για κάποιους αποτελούσε «νομοτέλεια». Η έξοδος μιας χώρας από αυτή θα αποδείξει τον ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό χαρακτήρα των θεωριών περί της δήθεν «νομοτέλειας των ολοκληρώσεων» στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Η ψήφος του Βρετανικού λαού υπέρ της εξόδου, εκτός αυτής καθ εαυτής της σημασίας της,  αποτελεί ηχηρότατο μπάτσο στο πρόσωπο όσων υποστηρίζουν ανάλογες θεωρίες. Και ταυτόχρονα αποδεικνύει και επιβραβεύει την ορθότητα της Λενινιστικής θέσης για τον αντιδραστικό χαρακτήρα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, σαν Ένωσης των καπιταλιστών.

 Ο μόνος δρόμος που έχουν να επιλέξουν οι λαοί είναι η πάλη για τη διάλυσή της ΕΕ και βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η αποδέσμευση, η έξοδος της κάθε ξεχωριστά παρμένης χώρας από την ΕΕ. Θεσμικό βήμα στην κατεύθυνση της διάλυσης της ΕΕ αποτελεί το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Πολλοί, μέσα στη χώρα, αλλά κυρίως στη Βρετανία, ορίζουν τον Φάρατζ σαν ηγέτη του κινήματος του Brexit. Η επιλογή τους αυτή, διότι για επιλογή πρόκειται, δεν είναι τυχαία. Για κάποιους αριστερούς στην Ελλάδα αποτελεί άλλοθι για την αρνητική τους στάση, ή την στάση του Πόντιου Πιλάτου που κράτησαν για μία ακόμα φορά. Στάση που διευκόλυνε τα μάλα τις φιλο-ΕΕ δυνάμεις χωρίς να μπορεί να τις διασώσει. Στη δε Βρετανία βολεύει μια τέτοια ηγεσία, διότι το σύστημα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τον ίδιο, ο οποίος πρεσβεύει τον Εθνικό καπιταλισμό. Η δήλωση του Φάρατζ το βράδυ του δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου στο Ηνωμένο Βασίλειο, μόλις έκλεισαν οι κάλπες, ότι «Χάνουμε τη μάχη (σ.σ του δημοψηφίσματος),  αλλά θα κερδίσουμε τον πόλεμο…», δείχνει το κατά πόσο ήταν πραγματικά ηγέτης αυτού του κινήματος και κατά πόσο είχε πραγματική εικόνα του πώς κινούταν και ψήφιζε ο λαός. Η μάχη υπέρ της εξόδου από την ΕΕ ξεπέρασε τα περιοριστικά όρια του Φάρατζ και έγινε υπόθεση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, για αυτό και το Brexit απέκτησε, τη μη αναμενόμενη και ανεπιθύμητη για πολλούς, πλειοψηφία!

Συμφέρον από την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ και την πλήρη διάλυσή της ΕΕ, έχει κυρίως η Βρετανική εργατική τάξη, όπως και η εργατική τάξη όλων των ευρωπαϊκών χωρών. Κι αυτό γιατί οι ίδιες οι συνθήκες της Ένωσης, ορίζουν τον νεοφιλελευθερισμό και τη διαρκή λιτότητα σαν την μοναδική πολιτική εντός ΕΕ και Ευρωζώνης. Και από κοινού οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές, τραπεζίτες και τοκογλύφοι, εκδράμουν ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Το στρατηγικό συμφέρον της εργατικής τάξης και των λαών είναι να σπάσουν αυτή τη λυκοσυμμαχία για να μην έχουν απέναντί τους ενωμένους τους αντιπάλους τους. Εμπρός λοιπόν, για ένα και δύο και τρία, και πολλά EXIT!

Κάβουρας Δημήτρης

 

Αυτόματος κόφτης =μνημόνιο διαρκείας! 

Δεν είναι μόνο το επικοινωνιακό μέρος της υπόθεσης που τους κάνει να παραπέμπουν στον αυτόματο κόφτη τα επόμενα αντιλαϊκά και φορομπηχτικά μέτρα, τις αυτόματες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, σε μισθούς και συντάξεις καθώς και τις απολύσεις. Είναι και αυτό. Ούτε είναι μόνο ότι βαρέθηκαν να αριθμούν μνημόνια και έβαλαν τον αυτόματο πιλότο.

Είναι το ότι η μνονιακή πολιτική μονιμοποιείται και παγιώνεται για πολλά ακόμα χρόνια και καμία προοπτική εξόδου από αυτή δεν διαφαίνεται στον ορίζοντά τους, παρά τις χαρούλες στις οποίες επιδίδονται. Με την επιβολή του μνημονίου διαρκείας παραδέχονται ότι τα έξη προηγούμενα χρόνια δεν ήταν αρκετά για να ξεπεράσουμε την καπιταλιστική κρίση και  την κρίση χρέους, και χρειάζονται τόσα και άλλα τόσα. Δεν ήταν αρκετές οι στερήσεις στις οποίες υποβλήθηκε ο λαός και χρειάζονται τόσες και άλλες τόσες.

Η μόνη προοπτική που δίνουν στην εργατική τάξη, στο λαό και την νεολαία είναι τα μνημόνια διαρκείας τα οποία θα εισάγονται αυτόματα όταν τα λεγόμενα πρωτογενή πλεονάσματα θα είναι κάτω, και ξέρουν ότι θα είναι κάτω, από τα όρια που έχουν θέσει οι επαγγελματίες τοκογλύφοι-πιστωτές, η ΕΕ, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, για να απομυζούν αιώνια το λαό και να αποκομίζουν κέρδη.

Με τα νέα μέτρα που ψηφίστηκαν στη βουλή, αυξάνεται η φοροληστεία και υποθηκεύεται για τα επόμενα 100 χρόνια η δημόσια περιουσία σε ένα υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων το οποίο θα είναι στα χέρια των πιστωτών-τοκογλύφων μιας και τα δύο από τα πέντε μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου, το οποίο είναι υπεύθυνο και θα εποπτεύει το υπερταμείο, μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος,  θα προέρχονται απευθείας από αυτούς και τα υπόλοιπα τρία, από το Ελληνικό δημόσιο, θα τελούν υπό την έγκρισή τους και θα χαίρουν της εμπιστοσύνης  τους.

Και τα πέντε μέλη δηλαδή, θα είναι δικά τους! Κυριολεκτικά δηλαδή,  και τα μονά και τα ζυγά δικά τους!  Και η κατακλείδα: Ο υπουργός Οικονομικών παρέχει  μέσα σε δέκα μέρες «απλή γνώμη» επί των επιλογών του Εποπτικού Συμβουλίου!

Στο νέο υπερταμείο εντάσσονται: το ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, η Εταιρεία Ακινήτων του Δημοσίου καθώς και η υπό σύσταση Εταιρεία Δημοσίων Συμμετοχών στην οποία και θα περιέλθουν οι συμμετοχές κρατικών επιχειρήσεων. Επειδή οι παραπάνω θυγατρικές συνεχίζουν να διέπονται από τους ιδρυτικούς τους νόμους, φαίνεται ότι το ΤΑΙΠΕΔ θα φέρει κανονικά σε πέρας το πρόγραμμα με τις αποκρατικοποιήσεις που έχει ήδη αναλάβει, μεταξύ των οποίων είναι ποσοστό της ΔΕΗ, των ΕΛΠΕ, της ΔΕΠΑ, της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ, των ΕΛΤΑ, κα. Ότι απομείνει από το «θεάρεστο» έργο του θα το αποτελειώσει το νέο υπερταμείο.

Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας κατανοεί ότι η κατάσταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας θα συνεχιστεί, με το δημόσιο χρέος να αποτελεί θηλιά στο λαιμό της και εργαλείο για την επιβολή μνημονίων διαρκείας. Και για να απαλλαγεί από αυτή τη θηλιά, και από τα μνημόνια, πρέπει να απαλλαγεί από το χρέος.

 Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, προσχώρησε ανεπιστρεπτί στο μνημονιακό στρατόπεδο και διαχειρίζεται το σύστημα και μαζί την φτώχεια και την εξαθλίωση στην οποία μας οδήγησε η κρίση του και τα κόμματά του. Και μαζί με όλες τις μνημονιακές δυνάμεις, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Ένωση Κεντρώων πήραν τις αποφάσεις τους και έκαναν τις επιλογές τους. Μπροστά στο δίλλημα, να αποπληρωθούν οι τοκογλύφοι ή να πεινάσει ο λαός, διάλεξαν το πρώτο.

Το πλέον κρίσιμο ζήτημα που θα παίξει σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της μάχης που βρίσκεται σε εξέλιξη, της μάχης με τους τοκογλύφους, την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους κεφαλαιοκράτες με τις κυβερνήσεις τους , για την κατάργηση των μνημονίων, είναι η στάση μας σε ότι αφορά στο δημόσιο χρέος, η διαγραφή του οποίου είναι απαραίτητος και καθοριστικός όρος για την έξοδο από την κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.                 

Με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, κάποιες μικρές κομμουνιστικές δυνάμεις, αναδείξαμε την κρισιμότητα και το ρόλο του βασικού κρίκου που παίζει η διαγραφή του χρέους σε ολόκληρη την αλυσίδα της ταξικής πάλης. Το ρόλο και τη σημασία του χρέους αναγνώρισαν σε μια πορεία όλες σχεδόν οι Αριστερές δυνάμεις και υιοθέτησαν την αναγκαιότητα της διαγραφής του. Πράγμα που σήμερα το κατανοεί, στον άλφα ή βήτα βαθμό, η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους είναι αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία οποιασδήποτε προσπάθειας ανάκαμψης της οικονομίας και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και της εργατικής τάξης, καθώς το σταμάτημα της εξυπηρέτησης του χρέους θα απελευθερώσει τεράστιους δημόσιους πόρους, ικανούς να χρηματοδοτήσουν το κοινωνικό κράτος και μεγάλα προγράμματα δημόσιων επενδύσεων.

Η μονομερής διαγραφή του χρέους μπορεί να επιβληθεί πολιτικά μόνον εκτός Ευρωζώνης, ΕΕ, και ΝΑΤΟ και με ριζικά αλλαγμένο το ισχύον Σύνταγμα, που διακηρύσσει το αναπαλλοτρίωτο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και κατοχυρώνει τα προνόμια των διαβόητων «κεφαλαίων εξωτερικού». Η απαίτηση της μονομερούς διαγραφής του χρέους συνδέει σε μιαν άρρηκτη ενότητα τον καθημερινό αγώνα για την ικανοποίηση των άμεσων οικονομικών αιτημάτων της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού με τον αγώνα για την αποτίναξη της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας. Η διαγραφή του δημόσιου χρέους της χώρας μπορεί να γίνει μόνο με μονομερή απόφαση. Όλες οι άλλες ενέργειες, προσφυγή σε δικαστήρια και στον ΟΗΕ, αξιοποίηση των συμπερασμάτων της Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος, ή η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, κλπ, μπορούν να γίνουν και να αξιοποιηθούν γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο ρόλος τους είναι επικουρικός και όχι καθοριστικός.

Το αίτημα της διαγραφής του χρέους, όπως και αυτά της εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, αποτελούν εργατικά αιτήματα και μπορούν να ικανοποιηθούν από μια αντίστοιχη κυβέρνηση.

Επομένως, η πρώτη ενέργεια μιας κυβέρνησης που υπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα, θα πρέπει να είναι η παύση πληρωμών προς τους δανειστές και η δήλωση μη αναγνώρισης του δημόσιου χρέους. Από την παύση πληρωμών θα εξαιρεθούν τα ασφαλιστικά ταμεία, προς τα οποία οι υποχρεώσεις του κράτους πρέπει να αποπληρωθούν στο ακέραιο.

Σε μια τέτοια απόφαση η αντίδραση της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι αναμενόμενη. Η χώρα που αρνείται να πληρώσει το χρέος δεν χωράει στο πλαίσιο της ΕΕ!

Με αυτά τα δεδομένα και τις προτεραιότητες, το εφαλτήριο για τις εξελίξεις προς όφελος της εργατικής τάξης και του εργαζομένου λαού, είναι η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η έξοδος της χώρας από την ΕΕ είναι επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων, όπως και η έξοδος από το ΝΑΤΟ και η απομάκρυνση των βάσεων, για την προστασία των αλλαγών και τη θωράκιση της φιλολαϊκής πολιτικής και την προστασία της κυβέρνησης η οποία θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.

Αυτό που έχει να αντιμετωπίσει μια κυβέρνηση αποφασισμένη να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα εργατικών συμφερόντων, η οποία θα αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους, είναι ότι πρώτα θα βγει από την ΕΕ και ως παράπλευρη απώλεια θα βγει και από την Ευρωζώνη. Και σε αυτή την κατεύθυνση οι πολιτικές δυνάμεις που  επικαλούνται ένα τέτοιο πρόγραμμα, πρέπει να προετοιμάσουν το λαό ο οποίος έχει κάθε συμφέρον να οργανώσει την πάλη του γύρω από αυτό το στόχο και να αναδείξει μια κυβέρνηση η οποία θα αρνηθεί να πληρώσει το χρέος.

 

Κάβουρας Δημήτρης

 

 

Οι «παράπλευρες απώλειες» του αντιασφαλιστικού νόμου-λαιμητόμου

 

Μαζί με την πρόσφατη ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου-λαιμητόμο, ψηφίστηκε και η παρακράτηση από όλες τις συντάξεις μηνιαίας εισφοράς 0,20 ευρώ υπέρ των συνταξιουχικών οργανώσεων. Πρόκειται για ένα ακόμη αντιδημοκρατικό μέτρο το οποίο δυστυχώς στήριξαν και οι συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις που κατάγγελλαν το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο.

 

Με σχόλιο του ο «Ριζοσπάστης» την Τετάρτη 11 Μάη 2016, μέμφεται την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επειδή δεν ικανοποίησε πλήρως το αίτημα «των μεγαλύτερων Ομοσπονδιών των συνταξιούχων» σχετικά με την ύψος του ποσού της υποχρεωτικής παρακράτησης συνδικαλιστικής εισφοράς από  τις συντάξεις όλων των συνταξιούχων, και την απόδοσή τους σε αυτές. Ο Ριζοσπάστης διαμαρτύρεται, όχι για την ψήφιση αυτού κάθε αυτού του αντιδημοκρατικού νομοθετήματος και την  εφαρμογή του εξαναγκαστικού συνδικαλισμού, αλλά… για το χαμηλό ποσό της παρακράτησης!  

                   Γράφει ο Ριζοσπάστης: «Ψίχουλα δίνει η κυβέρνηση στα σωματεία των συνταξιούχων, με τον αντιασφαλιστικό νόμο που ψήφισε την Κυριακή. Αρχικά, στο άρθρο 102 του νόμου υπήρχε η πρόβλεψη για μηνιαία εισφορά 0,50 ευρώ από τις «καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις» υπέρ των «συλλογικών οργάνων συνταξιούχων». Στη συνέχεια, ο υπουργός μίλησε για εισφορά μόνο πέντε λεπτών και τελικά στο νόμο ψήφισε εισφορά 0,20 ευρώ. (σ.σ στο άρθρο 105 υπήρχε η πρόβλεψη των 0,50 ευρώ και τελικά συμπεριλήφθηκε και ψηφίστηκε στο άρθρο 102 η παρακράτηση 0,20 ευρώ)

Οι μεγαλύτερες Ομοσπονδίες των συνταξιούχων (ΙΚΑ, Δημοσίου και ΟΑΕΕ), πριν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, είχαν καταθέσει υπόμνημα και ζητούσαν η εισφορά να γίνει 0,25 ευρώ σε όλες τις καταβαλλόμενες συντάξεις. Απέσπασαν μάλιστα και την υπόσχεση του υπουργού Εργασίας ότι όποιο ποσό θεσπιστεί, θα είναι επί του συνόλου των καταβαλλόμενων συντάξεων, πράγμα που δεν έγινε…».  

Στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο-λαιμητόμο, το οποίο πλέον αποτελεί νόμο του κράτους, οι Ομοσπονδίες των συνταξιούχων, με την σύμφωνη γνώμη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, στελέχη του οποίου βρίσκονται στις ηγεσίες αυτών των Ομοσπονδιών και κυριαρχούν στην Ομοσπονδία συνταξιούχων ΙΚΑ, και φυσικά με τη σύμφωνη γνώμη και άλλων συνδικαλιστικών παρατάξεων,  ζήτησαν να συμπεριληφθεί και να νομοθετηθεί η υποχρεωτική παρακράτηση μέρους της σύνταξης από όλους τους συνταξιούχους, μέλη και μη μέλη των σωματείων των συνταξιούχων, και να αποδίδεται στις Ομοσπονδίες. Με αυτό τον τρόπο, έστω και έμμεσα, εφόσον ζήτησαν να συμπεριληφθεί τροπολογία στο συγκεκριμένο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο για την υποχρεωτική παρακράτηση συνδικαλιστικών εισφορών, πέραν της ζημιάς που προκαλεί στο συνδικαλιστικό κίνημα αυτή κάθε αυτή η τροπολογία, οι συνταξιουχικές Ομοσπονδίες παρείχαν μια μορφή νομιμοποίησης στο νομοσχέδιο-λαιμητόμο. Αντί να ζητήσουν την συνολική του απόρριψη, χωρίς να αφήσουν καμία απολύτως υπόνοια εξωραϊσμού του, άφησαν με τον τρόπο τους να φανεί ότι, έστω ορισμένα άρθρα του μπορεί να είναι προς το συμφέρον των συνταξιούχων.

Η υποχρεωτική παρακράτηση συνδικαλιστικής εισφοράς συνιστά υποχρεωτικό κρατικό συνδικαλισμό και κανένα απολύτως πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος δεν πρόκειται να λύσει. Η δικαιολογία που προβάλει ο Ριζοσπάστης, ότι «πρόκειται για λεφτά που επιστρέφουν στους ίδιους τους συνταξιούχους και συμβάλλουν στον αγώνα τους, μέσα από τις δραστηριότητες των σωματείων τους» αποτελεί προσχηματική δικαιολογία την οποία προβάλουν όλες οι δυνάμεις του αστικού, κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Αυτή την επιχειρηματολογία υιοθέτησε και προβάλει τώρα και το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ.

Ο ταξικός συνδικαλισμός, αλλά και ο αγωνιστικός συνδικαλισμός, γενικά τα συνδικάτα που θέλουν να έχουν αγωνιστικούς δεσμούς και άμεση επαφή με τα μέλη τους, κανέναν  απολύτως λόγο δεν έχουν να καταφύγουν σε τέτοιες μεθόδους που συμβάλουν στον παραπέρα εκφυλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και στη διαιώνιση της γραφειοκρατικοποίησής τους.

Αντίθετα, πρέπει να καταγγέλλουν τέτοια φαινόμενα και να επιδιώκουν με τον παραδοσιακό και αυθεντικό τρόπο, με το μπλοκάκι, την είσπραξη των συνδικαλιστικών εισφορών, την εθελούσια ένταξή των εργατών, των συνταξιούχων και του εργαζόμενου λαού στα σωματεία και την άμεση, την δια ζώσης επαφή με τα μέλη του σωματείου, τον διάλογο, την ενημέρωση και την ζύμωση μαζί τους, την αγωνιστική εγρήγορση τους.

  Η κατηγορία την οποία προσάπτει ο Ριζοσπάστης στην κυβέρνηση, ότι «Η κυβέρνηση, όμως, φαίνεται πως διαθέτει σχέδιο αποδυνάμωσης των συνταξιουχικών σωματείων, μέσω και του οικονομικού στραγγαλισμού τους, κυρίως εκείνων που χαλάνε τη μόστρα της αντιλαϊκής της πολιτικής…», δεν ισχύει διότι ο συγκυβέρνηση ψήφισε την οικονομική στήριξη των συνταξιουχικών σωματείων μέσω της παρακράτησης εισφοράς. Αυτό που ισχύει είναι όμως ότι, με τον τρόπο αυτό, τον υποχρεωτικό κρατικό συνδικαλισμό που ανάγει το κράτος σε ρυθμιστή των οικονομικών των σωματείων, οι εργάτες, ή οι συνταξιούχοι εν προκειμένω, ίσως φτάσουν στο σημείο να ταυτίσουν το σωματείο με το κράτος το οποίο νομοθετεί και βάζει διαρκώς φόρους και χαράτσια στο πενιχρό τους εισόδημα και στη σύνταξη. Με αποτέλεσμα, το οργανωμένο σε εθελοντική βάση συνδικαλιστικό κίνημα και το σωματείο, να ξεπέφτουν στα μάτια τους και αντί να αποτελούν το όπλο και το αποκούμπι τους, να φαντάζουν σαν ένας ακόμα φορομπηχτικός κρατικός μηχανισμός.

Το ζήτημα είναι σοβαρό διότι έχει να κάνει με την αυτοτέλεια και την δημοκρατική λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος το οποίο οικοδομείται σε εθελοντική βάση. Η νομοθέτηση της υποχρεωτικής παρακράτησης συνδικαλιστικής εισφοράς αποτελεί κρατική παρέμβαση στα εσωτερικά του κινήματος. Η συγκεκριμένη τροπολογία που έγινε νόμος, κινείται στα όρια και την μέχρι τώρα πρακτική του εργατοπατερισμού, της Εργατικής Εστίας και του ΟΔΕΠΕΣ. Βρίσκεται μέσα στα όρια και την πρακτική του εργοδοτικού, κρατικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού ο οποίος μέσα και από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και άλλες ΣΣΕ αλλά και νόμους, έχει πετύχει με ανάλογη ρύθμιση για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, την υποχρεωτική παρακράτηση της συνδικαλιστικής συνδρομής, το λεγόμενο τσεκ-οφ (Check off).

Στο δημόσιο τομέα η υποχρεωτική παρακράτηση ισχύει από χρόνια, με νόμο της ΝΔ το 1981, ενάντια στον οποίο στράφηκαν τότε όλες οι Αριστερές συνδικαλιστικές δυνάμεις αλλά και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, εν έτη 2016, δεν απέμεινε σχεδόν καμία συνδικαλιστική δύναμη που να μην έχει προσχωρήσει στη λογική του κρατικού συνδικαλισμού. Ο γραφειοκρατικός και υποχρεωτικός κρατικός συνδικαλισμός ζει και βασιλεύει και κυριαρχεί στο σύνολο σχεδόν των συνδικαλιστικών δυνάμεων και παρατάξεων.  

Τα εργατικά Συνδικάτα, των εργαζόμενων και των συνταξιούχων, για να είναι πραγματικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, πρέπει να βασίζονται στην ελεύθερη θέληση των εργατών και των συνταξιούχων και σε αυτή αποκλειστικά τη θέληση να στηρίζουν την δύναμή τους. Κάθε μέτρο που παραβιάζει αυτή την αρχή καταργεί την έννοια Συνδικάτο. Και τέτοιο μέτρο είναι η υποχρεωτική παρακράτηση εισφορών και συνδρομής υπέρ των «συνδικάτων», πράγμα το οποίο προβάλει, χωρίς αιδώ, από τις στήλες του ο Ριζοσπάστης.

 

Κάβουρας Δημήτρης

Τα απαράγραπτα εγκλήματα του νέου αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου

Δεν είναι μόνο οι μειώσεις στις νέες και παλιότερες συντάξεις γήρατος και αναπηρίας και η παραπέρα ύψωση χρονικών και άλλων εμποδίων για την απόκτηση συντάξεων χηρείας. Δεν είναι μόνο η κατάργηση του ΕΚΑΣ και η νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων, με ταυτόχρονη αύξηση των εισφορών για αυτή, και η νέα μείωση του εφάπαξ. Δεν είναι μόνο η αθέτηση κάθε υπόσχεσης για την αποκατάσταση των ζημιών στα ασφαλιστικά ταμεία από την διαχρονική ληστεία των αποθεματικών τους. Δεν είναι μόνο η συνέχιση της παλιότερης πρόβλεψης για 6% κρατήσεις για την υγεία στις επικουρικές συντάξεις, πράγμα που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία μιας και οι νόμοι για τις επικουρικές συντάξεις δεν προβλέπουν υγειονομική κάλυψη και δεν προβλέπουν και κρατήσεις για αυτή.

Είναι όλα αυτά μαζί με πολλά ακόμα καινούργια, ποιοτικά ανώτερα στοιχεία, που καθιστούν το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο εγκληματική πολιτική.

Με το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καταργεί την κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ, ύψους 486 ευρώ, αλλά και άλλων ταμείων, και την αντικαθιστά με την λεγόμενη Εθνική σύνταξη μειωμένη κατά 102 ευρώ για αυτούς που έχουν 6.000 ένσημα και 140 για αυτούς με 4.500. Πρόκειται για αντιδραστική ανατροπή και τεράστια αδικία η οποία δεν πρέπει να περάσει. Επίσης, με το νομοσχέδιο η συγκυβέρνηση καταργεί την κατάκτηση του κινήματος για την απόκτηση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με 15 χρόνια εργασίας, δηλαδή με 4.500 ένσημα, και ανεβάζει το όριο στα 20 χρόνια και στα 6.000 ένσημα για την απόκτηση ολόκληρης της πενιχρής Εθνικής σύνταξης και αυτό σε μια περίοδο με τεράστια και μακροχρόνια ανεργία.

Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης την ενοποίηση όλων των ταμείων σε ένα ενιαίο φορέα κοινωνικής ασφάλισης, τον ΕΦΚΑ. Πρόκειται για μια ισοπεδωτική ενέργεια η οποία βαφτίζεται κοινωνική δικαιοσύνη. Τα ασφαλιστικά ταμεία των μισθωτών, στα οποία οι εργαζόμενοι με το αίμα και τον ιδρώτα τους συσσώρευσαν τεράστια αποθεματικά τα οποία αν και λεηλατήθηκαν επανειλημμένα εξακολουθούν να υφίστανται και μαζί με την περιουσία του ΙΚΑ και άλλων εργατικών ταμείων συνιστούν αξιόλογο κεφάλαιο, ενοποιούνται με αυτά των καπιταλιστών, δηλαδή με αυτούς που τρέφονται από το αίμα και τον ιδρώτα των μισθωτών, της εργατικής τάξης! Οι εκμεταλλευτές μαζί με τους εκμεταλλευόμενους σε ένα κοινό ταμείο. Ο θύτης μαζί με το θύμα στην ίδια ζυγαριά! Σε κόντρα με το αίτημα  του κινήματος για ένα ενιαίο ταμείο των μισθωτών, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τους τσουβαλιάζει όλους σε ένα ταμείο. Αυτούς που τα λεηλάτησαν μαζί με αυτούς που τα δημιούργησαν!

Και αυτό το έγκλημα το βαφτίζουν κοινωνική δικαιοσύνη!!!

Με το νέο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που κατατίθεται στη βουλή για ψήφιση, καταργείται ο κοινωνικός και αναδιανεμητικός χαρακτήρας της ασφάλισης, πράγμα που αποτελεί μία σημαντική κατάκτηση του κινήματος, και μετατρέπεται σε ανταποδοτικό-ατομικό. Αυτό προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο θα υπολογίζονται πλέον οι συντάξεις, όπου ένα τμήμα της θα αποτελεί η ισοπεδωτική λεγόμενη Εθνική σύνταξη, και ένα άλλο οι καταβληθείσες εισφορές στο σύνολο του ασφαλιστικού βίου, αντί της τελευταίας πενταετίας, ή, της καλύτερης πενταετίας. Αν προκύψει μείωση από την σύνταξη που παίρνει σήμερα κάποιος ήδη συνταξιούχος, θα του αποδίδεται, υποτίθεται, η διαφορά σαν «προσωπική διαφορά»! Η δε Εθνική σύνταξη θα βαίνει διαρκώς μειούμενη σε αντιστοιχία με τα κονδύλια του κράτους προς την κοινωνική ασφάλιση. 

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχώρησε πολλά βήματα μπροστά στον μνημονιακό δρόμο, σε σχέση με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν οι προηγούμενοι, το κάνουν οι τωρινοί. Οι πιέσεις για παράδειγμα της Τρόικας για αύξηση των απαιτούμενων ενσήμων για την κατοχύρωση σύνταξης από τα 4.500 στα 6.000 ένσημα, χρονολογούνται από το 2012. Οι προηγούμενες συγκυβερνήσεις το έβαλαν στο τραπέζι, αλλά το απέσυραν γιατί προκάλεσε αντιδράσεις. Και έρχεται τώρα η τριτομνημονιακή συγκυβέρνηση να το κάνει πράξη!

Ανάλογη αδικία συμβαίνει και με τις εισφορές των Δημοσίων Υπαλλήλων, για τις οποίες δεν υπήρχε ανάλογο ταμείο και πήγαιναν στον κρατικό κορβανά, από τον οποίο και πληρώνονταν οι συντάξεις τους.  Με το τσουβάλιασμά τους στον ΕΦΚΑ ισοπεδώνουν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα διότι δεν παίρνουν υπόψη τους τις καταβεβλημένες εισφορές τους. Που πήγαν οι εισφορές των Δημοσίων υπαλλήλων; Εξαφανίστηκαν; Γιατί δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για την απόδοσή τους;

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό δεν πρέπει να περάσει! Η τριτομνημονιακή πολιτική αποτελεί εγκληματική πολιτική και πρέπει εδώ και τώρα να ανατραπεί και να σαρωθούν η συγκυβέρνηση μαζί και όλες οι πολιτικές δυνάμεις που ψήφισαν τα μνημόνια ή τα στηρίζουν!

Η εργατική τάξη με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, δέχονται ιστορικών διαστάσεων επίθεση, σε όλα τα κατεκτημένα με αγώνες και αίμα δικαιώματα τους.

Ανάλογη της επίθεσης που δεχόμαστε πρέπει να είναι και η απάντησή μας. Με ενιαίο μέτωπο να ανατρέψουμε τις μνημονιακές πολιτικές και τις κυβερνήσεις που τις υπηρετούν! 

Δεν επιλέγουμε μνημονικό διαχειριστή – δεν γυρίζουμε πίσω!

Κάτω η τριτομνημονική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!

Στη θέση της πρέπει να αναδείξουμε μια κυβέρνηση των εργατών και του εργαζόμενου λαού για την ακύρωση των μνημονίων, την διαγραφή του δημόσιου χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ε.Ε  και την ικανοποίηση των διεκδικήσεων του κινήματος.  

Για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

 

Κάβουρας Δημήτρης

 

 

Η κοινωνική ασφάλιση στο μνημονιακό απόσπασμα

Η κοινωνική ασφάλιση βρίσκεται για μία ακόμα φορά στο στόχαστρο των μνημονιακών δυνάμεων, του κεφαλαίου και της Τρόικας.

Το νέο νομοσχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση που κατατίθεται τις επόμενες μέρες στη βουλή προς ψήφιση και αφορά στην υλοποίηση των δεσμεύσεων της κυβέρνησης προς την Τρόικα, στο πλαίσιο του 3^ου μνημονίου που συνυπέγραψε με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, αποτελεί συνέχεια επί το χείριστο  όλων των προηγούμενων αντιασφαλιστικών νόμων στο πλαίσιο της  νεοφιλελεύθερης πολιτικής, και της πολιτικής που στοχεύει στην λεηλασία των αποθεματικών και της περιουσίας των ταμείων. Η συμφωνία κυβέρνησης-εργοδοτών για την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, ερήμην των εργαζομένων, σημαίνει ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ απολαμβάνει της στήριξης της αστικής τάξης.

 

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαδίζοντας στην πεπατημένη των προηγούμενων μνημονιακών και άλλων κυβερνήσεων, νομιμοποιεί και διαιωνίζει τις πολιτικές εκείνες που ευθύνονται για την χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και την εξαθλίωση των συνταξιούχων, και οι οποίες συμπυκνώνονται ως εξής: ληστεία και λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων, αύξηση στα χρόνια για σύνταξη, μείωση των συντάξεων μέσου των περικοπών των κονδυλίων και του τρόπου υπολογισμού τους,  ελαχιστοποίηση των παροχών υγείας, μείωση των επικουρικών συντάξεων, κατάργηση του κοινωνικού και αναδιανεμητικού χαρακτήρα της και εξατομίκευση της ευθύνης και του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης και παραπέρα ιδιωτικοποίησή της.

 

Το κράτος και οι κάθε φορά κυβερνήσεις, μαζί με τους κεφαλαιοκράτες, από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 μέχρι και σήμερα, λεηλάτησαν κυριολεκτικά τα ασφαλιστικά ταμεία και τα αποθεματικά τους. Και αφού έφτασαν τους άνεργους στα 2.000.000 και τους ανασφάλιστους στα 3.000.000, έρχονται τώρα με περίσσιο θράσος, να μας πουν ότι «το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο»! Αυτοί που ευθύνονται για τη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και δυνάμεις του κεφαλαίου, παρουσιάζονται σαν σωτήρες του, αντιπολιτευόμενοι αυτά που οι ίδιοι νομοθέτησαν!

Ευθύνες για την χρεοκοπία των ταμείων έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά οι ΑΝΕΛ. Και αυτό διότι αφενός βαδίζουν στην πεπατημένη των προηγούμενων κυβερνήσεων και αφετέρου νομιμοποίησαν αυτά που στο παρελθόν οι ίδιοι κατήγγειλαν. Και δεν τήρησαν τίποτα από αυτά πάνω στα οποία δεσμεύτηκαν.  

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε ότι:

-Θα καταργήσει τα μνημόνια και θα αποκαταστήσει την εργατική νομοθεσία και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (ΣΣΕ) στα επίπεδα του 2009, θα δώσει αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις με την επαναφορά του κατώτατου μισθού και την 13^η σύνταξη, θα πάρει άμεσα μέτρα ανακούφισης των ανέργων.

-Θα στηρίξει από τον κρατικό προϋπολογισμό  και θα αναβαθμίσει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, τον αναδιανεμητικό, κοινωνικό και δημόσιο χαρακτήρα του καθώς και την δημόσια και δωρεάν υγεία-πρόνοια-παιδεία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε τίποτα από αυτά στα οποία δεσμεύτηκε!  Μάλιστα ο βουλευτής του Σιμορέλης έφτασε να πει ότι «αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια έπρεπε να τα εφεύρουμε για το ασφαλιστικό»,  ο βουλευτής του Ν. Αθανασίου ζήτησε συγνώμη από τον Σημίτη και τον Γιαννίτση που δεν στήριξε την αντιασφαλιστική τους πολιτική, και ο βουλευτής του  Μανιός μας την  είπε με περίσσιο θράσος: «μετά από 11 μειώσεις συντάξεων η 12^η πειράζει;»!!!  

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λεηλατεί και αυτή με τη σειρά της την κοινωνική ασφάλιση, την περιουσία και τα αποθεματικά του ΙΚΑ και των άλλων ταμείων. Κάνει αυτό που έκαναν οι προηγούμενοι, στο όνομα μάλιστα της σωτηρίας των ταμείων, όπως ακριβώς έκαναν και οι προηγούμενοι!

 

Τα αποθεματικά των εργατικών ταμείων είναι εργατική περιουσία, είναι ο ιδρώτας και το αίμα εκατομμυρίων εργατών την οποία διαχειρίζεται και λεηλατεί το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς να δίνουν λόγο σε αυτούς που την δημιούργησαν!

Αυτή η λεηλασία άρχισε από την δεκαετία του 1950 όταν τα ασφαλιστικά ταμεία και κυρίως το ΙΚΑ, άρχισαν να δημιουργούν αποθεματικά.

Από τα αποθεματικά αυτά άλλα δινόταν σαν θαλασσοδάνεια σε καπιταλιστές για να φτιάξουν τις επιχειρήσεις τους, άλλα καταθέτονταν στις τράπεζες με αρνητικό, μηδενικό, ή, το πολύ, με  εξευτελιστικό επιτόκιο! Την ίδια στιγμή το ΙΚΑ δανείζονταν για τις τρέχουσες ανάγκες του με επιτόκιο 18% και παραπάνω!

Αυτά συνέβησαν επί  κυβερνήσεων Πλαστήρα, Παπάγου, Καραμανλή, Παπανδρέου, κ.α.

Στη δεκαετία του 1990, επί Μητσοτάκη, δόθηκε το πράσινο φως τα αποθεματικά των ταμείων να παίζονται στο χρηματιστήριο και τα ταμεία υπέστησαν τεράστια ζημιά, όπως και κατόπιν, επί Σημίτη, με την αγορά ομολόγων.  Και φυσικά με το PSI.

Η λεηλασία και η κλεψιά των αποθεματικών μας σε όλο της το μεγαλείο! Εκατοντάδες δις έχασαν τα ασφαλιστικά ταμεία, και κυρίως το ΙΚΑ, από τις αντεργατικές πολιτικές και  μεθοδεύσεις.

 Η οργανωμένη αντίσταση απέναντι στην αντιασφαλιστική επίθεση για την διατήρηση και διεύρυνση των κατακτήσεών μας και την ακύρωση των μνημονίων, αποτελεί καθήκον της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Για να μην περάσει και να μην εμπεδωθεί στην κοινωνία ο μνημονιακός μονόδρομος που θέλουν να μας επιβάλουν.  

 Να αποκρούσουμε την επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου, να ανατρέψουμε τις μνημονιακές πολιτικές και τις κυβερνήσεις τους, να διεκδικήσουμε και να επιβάλουμε:

 

·       δημόσια κοινωνική ασφάλιση για όλους, κανένας ανασφάλιστος, κανένας κενός ασφαλιστικός χρόνος

·       Πλήρης αποκατάσταση των απωλειών σε συντάξεις και εφάπαξ, επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης 

·         Να επιστραφούν τώρα από τον κρατικό προϋπολογισμό όλα τα κλεμμένα αποθεματικά των ασφαλιστικών μας ταμείων από το κράτος, το χρηματιστήριο, το PSI, τα θαλασσοδάνεια στους καπιταλιστές για ίδρυση επιχειρήσεων, από τις τράπεζες στις οποίες καταθέτονταν με αρνητικό επιτόκιο ενώ αυτές δάνειζαν στα ασφαλιστικά ταμεία με υπέρογκο επιτόκιο

·         Χτύπημα και πάταξη της εισφορο-απαλλαγής και εισφοροκλοπής, διαρκής έλεγχος στους εργασιακούς χώρους, τιμωρία όσων εισφοροδιαφεύγουν ή δεν αποδίδουν τις εισφορές.

• Απαλλαγή των εργαζομένων από ασφαλιστικές εισφορές και πρόσθεσή τους στον καταβαλλόμενο στο χέρι,  μισθό
• Εργατικός έλεγχος στα ταμεία, με την έννοια ότι οι αποφάσεις των εκλεγμένων και ανά πάσα στιγμή ανακλητών εργατικών εκπροσώπων, είναι υποχρεωτικές για τη διοίκηση και οι εργατικοί εκπρόσωποι μπορούν να ασκήσουν βέτο στις αποφάσεις της.

·       Επαναφορά άμεσα των ορίων συνταξιοδότησης στα όρια του 2009-μείωση στα χρόνια για σύνταξη στα 60 γενικά και στα 55 για τα ΒΑΕ, και στα 55 και 50 αντίστοιχα για τις γυναίκες.

 

Το εργατικό κίνημα δεν πρόκειται να δείξει καμία ανοχή στις εγκληματικές μνημονιακές πολιτικές και στις κυβερνήσεις που τις υλοποιούν!

Κάτω τα χέρια από την κοινωνική ασφάλιση και την εργατική περιουσία! Όχι στην κατάργηση της βασικής σύνταξης και στην συνέχιση της λεηλασίας της εργατικής περιουσίας με την ιδιωτικοποίησή της και την συγχώνευση των εργατικών ταμείων με αυτά των κεφαλαιοκρατών.

Η συγκυβέρνηση αυτή, όπως και οι προηγούμενες, δεν είναι σε θέση να μας παρέχει και να διασφαλίσει τα αυτονόητα: κοινωνική ασφάλιση και αξιοπρεπή σύνταξη όσο ακόμα θα ζούμε.

Για αυτό και μείς δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από αυτή.    

 

 Κάβουρας Δημήτρης

ΟΧΙ στο νέο μνημόνιο-ρήξη τώρα με την Τρόικα!

 

H υποταγή της κυβέρνησης Τσίπρα στις επιταγές της Τρόικας ήταν η φυσική κατάληξη της συντριβής της επιδίωξης της να χαράξει έναν τρίτο δρόμο ανάμεσα στη βάρβαρη αντεργατική πολιτική του μνημονίου από τη μία και τη ρήξη με την ευρωζώνη, την Ε.Ε. και τους κεφαλαιοκράτες από την άλλη.

Αυτή η πολιτική προσέκρουσε στα βράχια της πραγματικότητας και ναυάγησε. Πλέον γίνεται φανερό ότι τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Την εξέλιξη των πραγμάτων που οδήγησαν στην ταπεινωτική και εξευτελιστική συμφωνία καθόρισε το ίδιο το πλαίσιο στο οποίο κινούταν η ηγεσία της κυβέρνησης και το οποίο ήταν «πάση θυσία στο ευρώ». Η τυφλή προσήλωση σε αυτό το δόγμα οδήγησε την κυβέρνηση σε πλήρη υποταγή και παράδοση άνευ όρων στις απαιτήσεις των δανειστών-τοκογλύφων.

 

Η συμφωνία της κυβέρνησης Τσίπρα με την Τρόικα, και η υπογραφή και υλοποίηση του 3^ου μνημονίου θα έχει άμεσες και βαριές συνέπειες για την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τους συνταξιούχους.

Οι επιπτώσεις για τους μισθωτούς εντοπίζονται:

• Στο μισθό που παίρνουν στο χέρι ο οποίος θα μειωθεί από την αύξηση των εισφορών τους και στους μισθούς συνολικά που θα παραμείνουν μειωμένοι, μιας και η δέσμευση της κυβέρνησης για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ παραπέμπεται στις Ελληνικές καλένδες όπου παραπέμπεται και το νομοσχέδιο που ήταν έτοιμο για κατάθεση στη βουλή και το όποιο προέβλεπε την αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των ΣΣΕ.
• Στις εργασιακές σχέσεις που θα είναι πιο επισφαλείς, στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας
•  Στην αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, την παραμονή και αύξηση των διάφορων χαρατσιών και του ΕΝΦΙΑ, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των φόρων που πλήττουν τα χαμηλά εισοδήματα, δηλαδή τα φτωχά λαϊκά στρώματα
• Στην αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση, καθώς και την αύξηση των απαιτούμενων ενσήμων για θεμελίωση σύνταξης
• Στην συνέχιση και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων με τις απολύσεις και το σμπαράλιασμα των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων που αυτές συνεπάγονται.

Οι συνέπειες για τους συνταξιούχους επίσης θα είναι άμεσες: με παραπέρα και αναδρομική μείωση των συντάξεων με την ενεργοποίηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος (ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δεσμευτεί για την αποκατάσταση του 13ης σύνταξης για τους χαμηλοσυνταξιούχους μέχρι  700 € το μήνα, πράγμα που δεν υπάρχει πλέον), την αύξηση των εισφορών υγείας, την κατάργηση του ΕΚΑΣ και την μείωση της αγοραστικής τους δύναμης με την αύξηση του ΦΠΑ σε μια σειρά προϊόντα. 

Πολλοί εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και φτωχά νοικοκυριά θα βρεθούν μπροστά στον άμεσο  κίνδυνο είτε της απόλυσης, είτε του πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας ή της όποιας περιουσίας τους, καθώς και στην κατάσχεση του μισθού τους με τις αλλαγές που απαιτεί η Τρόικα στον κώδικα ποινικής δικονομίας και την ξε-νομοθέτηση όσων νόμων ψήφισε η βουλή μετά τις 20 Φλεβάρη, όπως ο νόμος για τις προσλήψεις των απολυμένων καθαριστριών, των εργαζομένων της ΕΡΤ και των καθηγητών, και τις ρυθμίσεις για τις 100 δόσεις, κα. 

Στα άμεσα προαπαιτούμενα της Τρόικας βρίσκονται επίσης η κατάργηση του ειδικού φορολογικού καθεστώτος των αγροτών, οι οποίοι θα φορολογούνται πλέον με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ και θα τους επιβληθεί προκαταβολή φόρου που θα φθάσει στο 100%. Επίσης θα χάσουν την ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση του αγροτικού πετρελαίου.

 

                  Με την υπογραφή του 3^ου μνημονίου δεν πρόκειται να λυθούν τα προβλήματα της χώρας και της οικονομίας. Η χώρα θα συνεχίζει να ταλανίζεται από το χρέος, την κρίση και την ύφεση, την συσσώρευση νέων χρεών για την εξόφληση των προηγούμενων, τη μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων αξίας σε ένα «ανεξάρτητο» ταμείο και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τη συνεχιζόμενη εγκατάλειψη σημαντικών στοιχείων του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, τον περιορισμό της νομοθετικής εξουσίας προς όφελος των πιστωτών, στην επιστροφή της Τρόικα στα υπουργεία και την νομοθέτηση νόμων υπαγορευμένων από τις Βρυξέλες και την Μέρκελ και μάλιστα στα Αγγλικά.

 

Σε σύντομο χρονικό διάστημα θα φανεί ότι το νέο μνημόνιο εκτός από καταστροφικό, είναι και ανεπαρκές και η Τρόικα θα απαιτήσει νέα αντιλαϊκά μέτρα.

 

Η κυβέρνηση Τσίπρα εξελίχθηκε σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού, ο οποίος δεν είναι άλλος από την ολοκλήρωση των διαδικασιών που έθεσε σαν προϋπόθεση η Τρόικα για το νέο μνημόνιο, η υπογραφή της συμφωνίας μαζί της και η ολοκλήρωση συνολικά της διαδικασίας για το 3^ο μνημόνιο. Αποτελεί κυβέρνηση μειοψηφίας που κυβερνά με 123 βουλευτές με την σκανδαλώδη και πρωτόγνωρη ανοχή όλων των κομμάτων της βουλής.

Έχει εξελιχθεί επίσης σε μια ακόμα μνημονιακή κυβέρνηση και με τον τρόπο αυτό έχει διαρρήξει την βασική της σχέση με την αντιμνημονιακή κυβέρνηση την οποία ψήφισε και εξέλεξε ο λαός στις 25 Γενάρη και επιβεβαίωσε και ενίσχυσε με την εντολή του για κατάργηση των μνημονίων με την επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5^ης Ιούλη.

Η επίκληση του κινδύνου της εξυπηρέτησης του στόχου της Αριστερής παρένθεσης από κάποιους εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει πλέον καμία αξία διότι δεν βρισκόμαστε πλέον εκεί. Αυτός ο κίνδυνος εξέλιπε μαζί με την εγκατάλειψη από μέρους της κυβέρνησης Τσίπρα κάθε αντιμνημονιακού σκοπού και την υιοθέτηση χιλιοειπωμένων και τετριμμένων επιχειρημάτων του μνημονιακού στρατοπέδου.

Καμία δύναμη της βουλής δεν ενδιαφέρεται να ρίξει σήμερα την κυβέρνηση.

Όλες οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης είτε την στηρίζουν στα μνημονιακά μέτρα, είτε κάνουν τα στραβά μάτια και αποσκοπούν στο να βγάλει η κυβέρνηση Τσίπρα τη βρώμικη δουλειά, να υπογράψει τα προαπαιτούμενα μέτρα και την συμφωνία.

Ούτε ο Τσίπρας σκοπεύει να παραιτηθεί. Αντίθετα, δηλώνει ότι δεν θα δραπετεύσει από τις ευθύνες του και επιχειρηματολογεί για το αναπόφευκτο του 3^ου μνημονίου.

Το γεγονός ότι 39 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν συμφώνησαν στο νέο μνημόνιο το οποίο προωθεί η κυβέρνησή τους, αποτελεί θετικό και αξιοσημείωτο γεγονός αντίστασης.

Ο μόνος συνεπής δρόμος που προβάλει για τους  βουλευτές αυτούς είναι να αναλάβουν την ευθύνη της συγκρότησης πολιτικού μετώπου για την κατάργηση των μνημονίων με την αναγκαία για αυτό διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση της ΤτΕ και των άλλων τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, την έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Με την πολιτική συγκρότηση και την προοπτική εξουσίας που θα προκύψει για την υλοποίηση των προγραμματικών δεσμεύσεων αυτού του μετώπου, και στο βαθμό που αποκτήσει πλατιά στήριξη, πρέπει να αναλάβουν αυτοί την ευθύνη να ρίξουν την μνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα η οποία ταυτίστηκε με τις μνημονιακές δυνάμεις και στηρίζεται από αυτές, και να προβάλουν ταυτόχρονα την αναγκαιότητα να αντικατασταθεί από μια κυβέρνηση του αντιμνημονιακού μπλοκ του ΟΧΙ, για να μην γυρίσουμε πίσω.

Και αυτό πρέπει να γίνει πριν την ολοκλήρωση της συνολικής διαδικασίας, πριν η συμφωνία και το μνημόνιο αποτελέσουν νόμους του κράτους.

Είναι αυτοί οι μόνοι που μπορούν, αν βεβαίως το θέλουν, να το κάνουν. Κανείς άλλος δεν πρόκειται να το κάνει. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για συνενοχή.

Το μέτωπο που επιδιώκουμε πρέπει να επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου και επιχειρημάτων για να εκπροσωπήσει πολιτικά τον κόσμο του ΟΧΙ και ταυτόχρονα να πείσει ότι ο συμβιβασμός και η συμφωνία δεν αποτελούσαν ούτε αποτελούν μονόδρομο και ότι ήταν και είναι δυνατή η κατάργηση των  μνημονίων ακολουθώντας τον άλλο δρόμο, εκτός της συμμορίας του ευρώ και της ΕΕ.

 

Κάβουρας Δημήτρης

 

Η  ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ θα μας πάρουν τα σπίτια…

 

 Ο Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝ.Φ.Ι.Α) έρχεται να αντικαταστήσει το χαράτσι του ΕΕΤΗΔΕ που άλλοτε εισπράττονταν από τη ΔΕΗ, με τη διαφορά ότι δεν πρόκειται για έκτακτο μέτρο, αλλά για ένα νέο και μόνιμο φόρο που θα βαραίνει εφ’ όρου ζωής το λαό. Μάλιστα, πρόκειται για φόρο με πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια από το παλιό χαράτσι, διότι τώρα φορολογούνται και τα οικόπεδα, τα χωράφια,  και τα ακίνητα που δεν ηλεκτροδοτούνται.

Πρόκειται για το νόμο 4223 που ψηφίστηκε στη βουλή το Δεκέμβρη του 2013. Έχει σημασία αυτή η επισήμανση διότι οι κυβερνητικοί βουλευτές προσπαθώντας να αποσείσουν από πάνω τους τις ευθύνες, μετά την αγανάκτηση και τις έντονες διαμαρτυρίες που προκάλεσε η υλοποίησή του νόμου,  διαρρέουν ψευδώς οτι πρόκειται, δήθεν, για «υπουργική απόφαση που δεν τη γνώριζαν», ότι «δεν ενημερώθηκαν» και άλλες φτηνές δικαιολογίες.

Όλοι τους γνώριζαν αλλά «ποιούσαν την νησσαν» μέχρι να δουν τις αντιδράσεις!

Οι τιμές των ακινήτων ήταν επίτηδες φουσκωμένες διότι αποσκοπούσαν και αποσκοπούν σε πολλαπλές στοχεύσεις:

• στη μεγάλη φορολόγηση της εργατικής τάξης και στην αφαίρεση της όποιας ακίνητης ιδιοκτησίας της
• στη διπλή φορολόγηση εφόσον η αξία των ακινήτων θα ήταν τέτοια που θα φορολογούνταν διπλά 
• στην επίσπευση της συγκέντρωσης των ακινήτων και της γης από κάτω προς τα πάνω, στα χέρια των λίγων, των τραπεζών, των εταιριών Real Estate και οφ σορ, του κράτους αλλά και των ιδιωτών που προέρχονται από τις χώρες-τοκογλύφους και άλλες χώρες.
• Στο ξεκλήρισμα της φτωχής αγροτιάς και στην καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων

Για το λόγο αυτό αποφάσισαν να ανεβάσουν τις αξίες των ακινήτων, οι οποίες μόνο αντικειμενικές δεν είναι αφού απέχουν από τις πραγματικές τιμές, τις τρέχουσες τιμές.

Τέντωσαν στα άκρα τις τιμές για να πιάσουν τους οικονομικούς τους στόχους και να εξυπηρετήσουν τους τοκογλύφους της Τρόικας, να ρίξουν χρήμα στο μεγάλο και άπατο βαρέλι του δημόσιου χρέους και να εξυπηρετήσουν τα άλλα άνομα σχέδιά τους για την ανακατανομή και τη συγκέντρωση του πλούτου υπέρ των μονοπωλιακών ομίλων.

Τον ΕΝ.Φ.Ι.Α δεν τον πληρώνουν όλες οι τάξεις και οι κοινωνικές ομάδες.

Η κυβέρνηση φρόντισε να απαλλάξει από τον ΕΝΦΙΑ την μεγάλη ακίνητη περιουσία της εκκλησίας, των μονών, των μοναστηριών και του Αγίου Όρους.

Όπως φρόντισαν και για τους μεγαλοκαπιταλιστές αφού δίνουν τη δυνατότητα σε μεγάλες επιχειρήσεις με τεράστια ακίνητη περιουσία στην κατοχή τους, να μην πληρώσουν τρείς χρονιές σε μία δεκαετία ΕΝΦΙΑ, αρκεί να έχουν μειωμένο τζίρο, ή να μην υπερβαίνει ο τζίρος τους το δεκαπλάσιο του συνολικού φόρου κατά το περασμένο φορολογικό έτος.

 

Η στάση και η απάντηση της εντός του κοινοβουλίου Αριστεράς (και) στο ζήτημα αυτό δεν είναι αντίστοιχη της σοβαρότητας της κατάστασης, από την άποψη της ανάδειξης της αδυναμίας των εργατικών και φτωχών λαϊκών νοικοκυριών να ανταποκριθούν στη διαρκή φορολογική τους αφαίμαξη και στην οργάνωση του αγώνα τους.

Το ΚΚΕ δήλωσε αντίθετο στο νέο χαράτσι και ζητάει την πλήρη απαλλαγή από το φόρο της πρώτης αλλά και δευτερεύουσας κατοικίας. Ζητάει επίσης να μην φορολογηθεί η αγροτική γη (χωρίς να διευκρινίζει μέχρι ποιο σημείο) και να φορολογηθεί η μεγάλη ακίνητη περιουσία. Από ποιόν άραγε τα ζητάει; Από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου; Μα αυτή κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Από ποιόν τότε;

Μάλλον πρόκειται για μια εκ του ασφαλούς καταδίκη της υπερφορολόγησης και διεκδίκηση φοροαπαλλαγής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ (για την ακρίβεια ο Γραμματέας της ΚΠΕ) κατήγγειλε επίσης την υπερφορολόγηση και δεσμεύτηκε ότι ερχόμενος στα πράγματα θα καταργήσει τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. Μέχρι τότε όμως τι γίνεται; Να πληρώσουμε, όσοι ακόμα μπορούμε, ή όχι, το νέο υπέρογκο και μόνιμο χαράτσι; Και με αυτούς που αδυνατούν να πληρώσουν και χρωστάνε ήδη στην εφορία, τι γίνεται; Τι πρέπει να κάνουν;

Απάντηση πάνω στα κρίσιμα αυτά ερωτήματα η κοινοβουλευτική Αριστερά δεν έδωσε.

Και όταν τα ερωτήματα γίνονται πιεστικά, τότε, την δική της αβουλία προσπαθεί να τη φορτώσει στο λαό κατηγορώντας τον για ανωριμότητα.

Η Αριστερά δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων όσο δεν μπαίνει μπροστάρης στους αγώνες υπεράσπισης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, και δεν διερμηνεύει αγωνιστικά τους πόθους και τις διεκδικήσεις τους, δεν είναι εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής της πάλης τους ενάντια στην αδικία και την εκμετάλλευση για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας χωρίς φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, χωρίς πολέμους,  χωρίς εκμετάλλευση.

Στις ευρωεκλογές του περασμένου Μάη τα κόμματα της συγκυβέρνησης έχασαν χιλιάδες ψηφοφόρους, η εκλογική τους δύναμη καταποντίστηκε και η ΝΔ καταγράφηκε σαν το δεύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα και το ΠΑΣΟΚ τέταρτο.

Το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, και πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές,  δήλωσε τότε ότι «υπάρχει δυσαρμονία στη βούληση του λαϊκού σώματος και στους συσχετισμούς που υπάρχουν στη Βουλή και δεν νομιμοποιείται αυτή η Βουλή να προχωρήσει σε κρίσιμες αποφάσεις ούτε να εκλέξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.».

Με βάση αυτή τη δήλωση, δεν νομιμοποιείται η παρούσα κυβέρνηση να παίρνει νέα μέτρα, αλλά ούτε να υλοποιεί τις ήδη ειλημμένες αντιλαϊκές αποφάσεις της και τους αντιλαϊκούς νόμους της που οδηγούν την κοινωνία στην εξαθλίωση.

Με ποιο τρόπο θα πάρει σάρκα και οστά η εκπεφρασμένη λαϊκή βούληση όπως αυτή καταγράφηκε στις ευρωεκλογές του περασμένου Μάη; Και τι πρέπει να κάνει ο λαός για να αποφύγει την παραπέρα εξαθλίωσή του; Να περιμένει πότε θα γίνουν εθνικές εκλογές για να ψηφίσει την Αριστερά; Και μέχρι τότε πώς θα πορευτεί και πως θα επιβιώσει;

Την απάντηση στα ερωτήματα αυτά καλείται να τη δώσει η ίδια η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός, εφόσον οι πολιτικές δυνάμεις που λένε ότι τους εκπροσωπούν είναι άβουλες και αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες και το κόστος που αναλογεί στους μπροστάρηδες για την επιβεβλημένη από τα πράγματα κοινωνική αλλαγή.

Η απάντηση στη μόνιμη και διαρκή λεηλασία του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, στην κατάργηση των κατακτήσεων και δικαιωμάτων και την υπερεκμετάλλευση, στη διάλυση και την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας και δωρεάν υγείας και παιδείας, στη λεηλασία και τη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και στην μαζική ανεργία, πρέπει να είναι αντίστοιχη της επίθεσης:

Με μαζικούς πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες να αποκρούσουμε την επιθετικότητά τους. Ο ΕΝ.Φ.Ι.Α να γίνει ο εφιάλτης τους!

Με ανυπακοή στην πληρωμή των χαρατσιών, των προστίμων, των διοδίων, των τραπεζών, να αμφισβητήσουμε και να υπονομεύσουμε την μειοψηφική συγκυβέρνηση και την άνομη εξουσία τους και να απαιτήσουμε:

• Να διαγραφεί το δημόσιο χρέος το οποίο μας λεηλατεί!
• Να διαγραφούν τα χρέη των εργατικών και φτωχών λαϊκών οικογενειών προς την εφορία και τις τράπεζες
• Να σταματήσει τώρα η υπερφορολόγηση του λαού, να καταργηθούν τα χαράτσια και τα διόδια, να φορολογηθούν οι κεφαλαιοκράτες και η μεγάλη ακίνητη περιουσία
• Να καταγγελθεί και να καταργηθεί το μνημόνιο και οι εφαρμοστικοί-αντεργατικοί-αντιλαϊκοί νόμοι
• Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του κινήματος, για δουλειά σε όλους με δικαιώματα, δημόσια και δωρεάν υγεία-πρόνοια-παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη και αξιοπρεπή διαβίωση.

 

Η πάλη για τα αυτονόητα δικαιώματά μας μετατρέπεται σε πάλη επαναστατική μιας και η ικανοποίηση τους στις παρούσες συνθήκες απαιτεί τέτοιους αγώνες.

 

Κάβουρας Δημήτρης

Η πολιτική των ίσων αποστάσεων στο παλαιστινιακό ζήτημα διευκολύνει το θύτη

 

Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί στη Λωρίδα της Γάζας από το κράτος του Ισραήλ, οι εισβολές και η δράση των ελεύθερων σκοπευτών και οι εκατόμβες των νεκρών και των σακατεμένων που προκαλούν, τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται καθημερινά και τα οποία μια νέα Νυρεμβέργη πρέπει να τα δικάσει, δημιουργούν αποτροπιασμό στους λαούς του κόσμου και αναγκάζουν πολλούς να παίρνουν θέση στο ζήτημα αυτό.

Ανάμεσά σε αυτούς και ο Κώστας Μιχαλάκης Φιλόλογος-Ιστορικός (στο εξής ΚΜ για συντομία), ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο «Εβραίοι, Παλαιστίνιοι, Ισραήλ, Γάζα και στη μέση εγώ…» το οποίο δημοσιεύτηκε στον τοπικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, επιχειρεί ανεπιτυχώς, κατά τη γνώμη μας, να απαντήσει σε αυτούς που του απευθύνουν ερωτήματα και τον παροτρύνουν να ασκήσει πίεση στους Ισραηλινούς, λέγοντάς του: «Εσύ που ξέρεις τους Ισραηλινούς, γιατί δεν τους λες κάτι για τη Γάζα;»

Αφορμή για αυτή την προτροπή αποτέλεσε, όπως λέει ο ίδιος,  το βιβλίο του «…για την  εβραϊκή κοινότητα Τρικάλων, και μια συζήτηση πάνω στις «Τρωάδες», το εκπληκτικά διαχρονικό έργο του Ευριπίδη για τον πόλεμο.».

Ο ΚΜ αναφέρει κάποιες ερωτήσεις που του έγιναν από γνωστούς και φίλους, δίνοντας αντίστοιχες απαντήσεις με τη μορφή ερωτήσεων και σχολιασμών: «Το κράτος του Ισραήλ είναι σιωνιστικό» μου είπε κάποια στιγμή άλλος φίλος. «Συμφωνώ» του απάντησα, «αλλά τι εννοείς εσύ με τον όρο Σιωνισμός;» Αλήθεια, πόσοι ξέρουν τι είναι ο σιωνισμός; Έχω ακούσει εκδοχές από το ότι είναι σχεδόν παρακλάδι του σατανισμού, έως ότι είναι η άλλη εκδοχή του ναζισμού. Μύλος…».

Ο ΚΜ απέφυγε στο συγκεκριμένο άρθρο να πάρει σαφή θέση υπέρ του αγώνα των παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ, εκφράζοντας ένα μικροαστικό πασιφισμό, εβρισκόμενος στη μέση όπως ο ίδιος ομολογεί και όπως φαίνεται από τις απαντήσεις που δίνει: « «Νίκη στη Χαμάς», ακούω από μερικούς, ως αντίπαλο δέος στη στρατιωτική μηχανή του Ισραήλ. Και πάλι δεν θέλω να ταχθώ χωρίς κρίση στους υποστηρικτές μιας οργάνωσης, η οποία έχει ως στόχο την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και έχει αρκετά σκοτεινές ρίζες και πηγές χρηματοδότησης.».

Απέφυγε επίσης να δώσει τον δικό του ορισμό στον όρο Σιωνισμός. Διότι αν έμπαινε στον κόπο να απαντήσει και αν ήθελε να είναι συνεπής Αριστερός-Μαρξιστής, θα κατέληγε  στο συμπέρασμα που αρνήθηκε:

Το κράτος του Ισραήλ δεν είναι ένα κράτος των εβραίων. Είναι ένα κρατικό μόρφωμα κατασκευασμένο από τους ιμπεριαλιστές και παίζει στην περιοχή το ρόλο του διεθνούς χωροφύλακα του ιμπεριαλισμού. Η βάση της οικοδόμησης και της πρακτικής του είναι ο σιωνισμός, η πιο αντιδραστική μορφή του εβραϊκού εθνικισμού.

Πρόκειται για μια αντιδραστική ιδεολογία και πολιτική που εκφράζει τα συμφέροντα της εβραϊκής μεγαλοαστικής τάξης και συνδέεται στενά με την μονοπωλιακή αστική τάξη, με το χρηματιστικό κεφάλαιο μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών, ιδιαίτερα με τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Χωρίς αυτή τη σύνδεση τη στήριξη και μέχρι ένα βαθμό τη συγχώνευση των συμφερόντων του με αυτά του Αμερικάνικου και διεθνούς ιμπεριαλισμού δεν θα μπορούσε να κρατηθεί για πολύ αυτό το σιωνιστικό κρατικό μόρφωμα.

Σιωνισμός σημαίνει έξαλλο σωβινισμό, απροκάλυπτο ρατσισμό και φυλετισμό.

Τα δόγματά του ότι «οι εβραίοι αποτελούν ένα ξεχωριστό λαό, ένα λαό εκλεκτό του θεού» αυτό αποκαλύπτουν.

Ο σιωνισμός με τα δόγματα του οδήγησαν τον Ντέιβιντ Οβάντια, τον ισραηλινό ελεύθερο σκοπευτή στη Γάζα, να κομπάζει με περηφάνια σαν νέος Ηρώδης: « σήμερα σκότωσα 13 παιδιά …!»!

Σιωνισμός σημαίνει προκεχωρημένο φρούριο της παγκόσμιας αστικής αντίδρασης, ενάντια στην εργατική τάξη και το σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα. Οι θεωρίες του ότι «όλοι οι εβραίοι είναι αδέρφια» και ότι «ανάμεσα στους εβραίους δεν υπάρχουν ταξικές διαφορές» και η καταγγελία σαν προδοσία κάθε μορφής ταξική πάλη στους κόλπους τους, καταδείχνουν τη βαθιά αντιδραστική και ακραία αντεργατική του ουσία.

Η πάλη κατά του σιωνισμού είναι πάλη ταξική. Είναι πάλη της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό. 

Οι λαϊκοί αγωνιστές στην περιοχή πρέπει να φτάσουν να κατανοήσουν ότι με την αστική τάξη και πολική οποιασδήποτε μορφής δεν είναι πλέον δυνατόν να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα της εθνικής απελευθέρωσης.

Οι Εβραίοι εργάτες πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορούν να συμμαχούν με την αστική τους τάξη και το σιωνιστικό κράτος ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια και να στρέφονται ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντά.

Οι Άραβες εργάτες και οι εργαζόμενοι της Παλαιστίνης πρέπει να κατανοήσουν πως δεν μπορούν να συντάσσονται υπό την Αραβική αστική τάξη ενάντια στους εβραίους εργαζόμενους καθώς αυτό είναι βλαπτικό για τα ίδια τους τα συμφέροντα και για την υπόθεση της εθνικής τους απελευθέρωσης.

Είμαστε υπέρ της καταστροφής του σιωνιστικού κράτους, αλλά είμαστε αντίθετοι σε κείνους που επιδιώκουν την εκδίωξη των εβραίων από την περιοχή. Μια τέτοια επιδίωξη αφήνει μετέωρη την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους.

Ο μόνος δρόμος για την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους και την εκδίωξη των ιμπεριαλιστών από την περιοχή, είναι ο δρόμος της συνένωσης, της συναδέλφωσης, της κοινής προλεταριακής πάλης Εβραίων και Αράβων εργαζομένων ενάντια στις αστικές τους τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, για ένα Παλαιστινιακό κράτος-κοινό σπίτι Εβραίων και Αράβων.

Μόνο έτσι η εθνική απελευθέρωση θα γίνει πραγματικότητα και οι εργαζόμενοι της περιοχής θα οικοδομούν ειρηνικά το μέλλον τους.

Οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών της Λατινικής Αμερικής τις τελευταίες ημέρες καταδικάζουν έντονα τη στρατιωτική επιχείρηση που διεξάγει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, εκφράζοντας σχεδόν ομόφωνα την υποστήριξή τους στους Παλαιστίνιους.

Ο Φιντέλ Κάστρο κατηγόρησε το Ισραήλ ότι ασκεί μια «νέα μορφή φασισμού» με αυτήν την επιχείρηση. 

Η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού στην ισραηλινή κατοχή αποτελεί καθήκον. Χαιρόμαστε που υπάρχουν οργανώσεις αντίστασης, σαν τη Χαμάς, χωρίς να ταυτιζόμαστε μαζί τους.

Όπως χαιρόμαστε που πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας, οι αρνήσεις στράτευσης και οι αντιστάσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ, ενάντια στη γενοκτονία των παλαιστινίων και τις κτηνωδίες του ισραηλινού στρατού.

Η καλύτερη, από πλευράς αποτελεσματικότητας, προσφορά του Ελληνικού λαού στον αγώνα των παλαιστινίων, είναι η πάλη του για την ανατροπή της βαθιά αντεργατικής-αντιλαϊκής, μειοψηφικής και φιλο-ισραηλινής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η εγκαθίδρυση μιας εργατικής κυβέρνησης η οποία θα στηρίζει την αντίσταση των λαών της περιοχής ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους χωροφύλακές τους και θα έχει ανοιχτό μέτωπο στον αντισημιτισμό, στο φασισμό, στο ρατσισμό, στο φυλετισμό.

Κάβουρας Δημήτρης